“bu dünya düşünenler için bir komedya, hissedenler için bir tragedyadır. bundandır ki…
“bu dünya düşünenler için bir komedya, hissedenler için bir tragedyadır. bundandır ki demokritos gülmüş, herakleitos ağlamıştır.” horace walpole yunan tiyatrosunda 2 tür oyun vardı. tragedya ve komedya. tragedyalardaki içerik kavgaları üzerineydi. komedyalar ise çoğunlukla alay içerikliydi. bu masklardan gülen yüz filozof herakleitos'u, ağlayan yüz ise filozof demokritos'u simgeler. demokritos (ağlayan melankolik), sert tabiatlı bir filozoftur. insanlığın durumuna acıdığı için asık yüzle dolaşır ve lakabı “ağlayandır”. herakleitos ise (gülen melankolik), insanlığın durumunu anlamsız ve komik bulduğu için alaycı bir tebessümle gezer ve lakabı “gülen filozoftur. bu iki filozofun yüz ifadeleri trajedi ve komedinin simgesi olmuştu. ağlamak ve gülmek iyilik ve doğruluk gibi kavramlar zıtlıkların çatışması ve birliği esasına dayandırılmıştı. ilk bakışta gülen insanı “iyimser,” ağlayanı “karamsar” kabul etmek doğru gibi görünürse de yukarıda adı geçen “gülen filozof” gerçekte karamsar bir filozoftu. insanlıktan umudunu kesmiş, bu yüzden işi gülmeye vermiş, insanlıkla dalgasını geçerek: “siz insanoğluna güvenin bakalım, insanlığın ilerleyeceğini söyleyin durmadan, gülüp geçiyorum sizin bu iyimserliğinize” diyordu. heraklitos ise insan ve toplum konusunda iyimser olduğu için: “neden hala bu kötülük, bu gerilim, bu gerilik, bu dar kafalılık neden?” diye; inandığı “değişimin” geciktiğine üzülüyor, ağlıyordu.
kosmayanatt · · 4 beğeni · Ekşi Sözlük’te aç
