bugün akşama doğru balkonda kahve içerken birkaç cüce köpek, fotoğrafta yer alan kediyi…
bugün akşama doğru balkonda kahve içerken birkaç cüce köpek, fotoğrafta yer alan kediyi kovaladı. kedi de ne yapsın, ilk gördüğü "ağaç" kılıklı kuru dallı şeye tırmandı. ağaç dediğime bakmayın, belediye sağ olsun, yeşillendirme çalışmasında bunu uygun görmüş: kuru, cılız, estetikten nasibini almamış bir şey. köpekler bir süre başında nöbet tuttu, ama kedi kararlıydı, vazgeçtiler. kedi hala inmiyordu. yaklaşık yarım saat oldu, hala orada. "belki birazdan iner" dedim kendi kendime. ben miyobum, uzaktan tam seçemiyorum hali. kötü düşünmek istemedim. 10 dakika kadar sonra 10’a yakın karga kedinin etrafında alçak daireler çizmeye başladı. içime bir kurt düştü. dikkatlice bakınca fark ettim ki... kedinin karnına bir dal saplanmış. can çekişiyordu. hemen zabıtayı aradım. onlar da klasik paslaşmayla beni itfaiyeye yönlendirdi. ben bekleyemedim. yanına inmeye karar verdim. itfaiye gelmeden hemen önce kediyle göz göze geldik. gözünü yarı baygın bir şekilde açtı ve bana baktı. olanca gücüyle bir "miyav" dedi, sonra tekrar kapadı gözlerini. dayanamadım, oracıkta başladım ağlamaya. ve sonra... itfaiye geldiği an, o can çekişen kedi, gözlerini bir anda açtı, bir "ne güzel ölü taklidi yapıyordum, rahatımı bozdunuz" bakışı fırlattı ve bir süper kahraman edasıyla 2-3 metre yükseklikten fırlayıp kaçtı. ben mi? mahcup oldum. kendimi duygusal olarak kullanılmış hissettim. kedilere olan güvenim bir nebze sarsıldı. ama yine de... iyi ki kurtuldu.
zeusunkiziartemis · · 3 beğeni · Ekşi Sözlük’te aç
