odamı toparlarken kenara attığım eskiz defterlerimi buldum bugün. ağır bir bunalımdaydım…

odamı toparlarken kenara attığım eskiz defterlerimi buldum bugün. ağır bir bunalımdaydım bu çizimi yaptığımda. ilk defa böyle bir süreçten geçiyordum ve benim kaçış yerim ya kitaplar olmuştu o zaman ya da renkler, paletler, fırçalar... hayatımda hiç okumadığım kadar kitap okuyup bitirmiştim o yıl, sekiz ayda toplam 40 kitap... dile kolay gelse de düşünmemek için daha fazlasına koşmuştum :) bir alıntı da yazmışım bu çizimlerimin arkasına, hangi kitaptan veya nereden okuduğumu bilmiyorum ama tarihine kadar not etmişim: 14 ekim 2020 "bir gün insan 'virgül' ü kaybetti, o zaman zor ve uzun cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı. cümleleri basitleştikçe düşünceleri de basitleşti. bir başka gün ise 'ünlem' işaretini kaybetti. alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı. artık ne bir şeye kızıyor ne de bir şeye seviniyordu. hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu. bir süre sonra da 'soru işareti' ni kaybetti ve artık soru sormaz oldu. hiçbir şey ama hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu. ne kainat ne dünya ne kendisi umrundaydı. birkaç sene sonra 'iki nokta' işaretini kaybetti ve davranış nedenlerini başkalarına açıklamaktan vazgeçti. ömrünün sonuna doğru elinde yalnız 'tırnak işareti' kalmıştı. kendine has tek düşüncesi yoktu. yalnız başkasının düşüncelerini tekrarlıyordu. sıra 'nokta' ya geldiğinde düşünmeyi ve okumayı unutmuş vaziyetteydi..." ~a.kanevsky aynı satırlar yılların devrilmesiyle farklı anlamlara bürünmüş :)

lunaminextremisnoctis · 18 Temmuz 2023 · 1 beğeni · Ekşi Sözlük’te aç