ne şiirler okunur şu manzaraya… geldin ılık bir rüzgâr gibi savurarak saçlarını bir…
ne şiirler okunur şu manzaraya… geldin ılık bir rüzgâr gibi savurarak saçlarını bir adımın hep ileride, geldinbir elinde geçmişin buyur etmedi seni masasına 'şimdi'çok söylenmekten aşınmış bir sözcük dile dolanmış bir şarkı gibi geldin çıkarken hep yoran bir yokuş korkulu bir rüya gibi kimsesizliğini tanıdı kimsesizliğimbunu bizden başka kimse bilmedigeldin karla karışık bir ayrılık akşamı sanki sen gelmesen ben gidecektimeskiden bir buluttun belki de rüzgârlarla dağıldın yağmadın kendinden başka yere bu masanın dört köşesi var naciye sen ve ben ortasındayız bütün kenarların bütün çemberlerin dışında hem bu acı yeşili gözler kaç çocuk annesi kim çoğalttı onları böyle şüpheylebir kez geldin ya gitsen de kalacak kokun senden korkuyorlar en çok da kendilerinden bu korkuyla başlar eğik sebepler hazır konuşursan dökülecek kirleri ortalığa bu leke hiç çıkmayacak belleklerindensen şimdi hangi soruyu sorsan ben ardından gelen soru işareti olacağım ve bu şehri seninle terk edeceğimnaciye diyorum uyandığım zaman kim kapadı perdeleri sımsıkı adorno gideli kaç akşam oldu bir mektup bile yazılmadı yokluğuna naciyeee... diyorum ses vermiyorsun nane likörü hazır, kahve orta şekerli hadi, tut elimden de ayağa kalkalım sen nerdesin kim bilir -ki hiç duymuyorsun beni-kaç gündür yoksun kime sormalı nasıl yakalamalı ellerinde kırılmadan bir kadeh kaldı mı geçtiğin yerlerde içinin yanık kokusu susma naciye dilin açılsın geleceğin denizineyalnızım naciye kayıp bir mektup kadar yalnız ne zaman iki kişi olsak daha da artıyor yalnızlığımbir anahtar gibiyim hiçbir kilide uymayandün gece bir kadın doğurdu haliç bir kuş havalandı galata kulesi'nden minareler göğü deldi bir sandal intihar etti izledim dur diyemediğim ölümleri seni düşündüm biraz senin de beni düşünüp düşünmediğini bir kadına yazılan bu ilk mektubuhenüz sökülmemiş bir kelimeyken dilimde hayat bana düşmez anlatmak seni bir çocuğu emzirmeden ölebilirim annelik hiç gitmeyeceğim bir ülke saflık değil birbirine inanmak ve sevmek eski düş değil anla biraz naciyekendimi hiçbir yere bırakmadım her gece dua oldu dilime: 'evine dön, evine dön belleğine...'ben en çok gözlerden korktum söylenmemişleri gizleyen gözlerden bir de pazar sabahlarından kötü haberler getirenbugün cuma birazdan denize dökülecek sevinçler şehir boşalacak başka yerlere kederi kedere bağlamak için saçlarımızı kullanacağız yollara düşeceğiz seninle benüşüdüğün gecelerde ellerini göğsüne sür orda eski sevdaları bulacaksın bir çocuk bulacaksın daldırınca elini aksilik etme naciye delilik etme yalancı tanrılar değil okuduğumuz kitaplar yazacaklarımız da mesih olmayacakhangi kaldırımda soldun sen naciye hangi merdiven hep aşağı indiren açık her pencere sessiz her bıçak zararsız görünen o başağrısı hapları o hiçbir örgüye girmemiş ipler birer tehlike tehdit diz boyu naciye yokluğuyla koruyor varlığını insan biz varlığımızı nerde ne zaman kime armağan ettik sahipsiz kalışımız niyeya sen ölürsen ya zaten ölmüşsen fark etmediysem ya ben de yaşamıyorsam uzun zamandır göğsümde bir saat gibi işleyen bu şey delili mi yaşadığımın anlatsan keşke annelerin kızlarını nasıl sevdiğini birbirimizin annesi olamayız değil mi? aynı savaştan çıkan iki yaralı kopmuş iki bacak kesilmiş parmakları mı ayrı ellerinsusma ne olursun burgu gibi deliyor içimi su bardağına terk ettiğim karanfil bakışın bu hep surat asan duvarları odanın şehrin giremediğim arka sokaklarıikiye ayırdım saçlarımı sen de arkaya tara kusursuzluk baş belası seni kusurların için seviyorum sahi seviyorum seni sebepsizcesenin yüzünde ağlayan bir çocuk var eteklerini savurarak koşan soluğu sesine işleyen bir kız çocuğusen de çocuktun inkâr etme naciye bizi kadına dönüştüren hayat kasap bıçağı gibi değdi tenimizedurup durup toprağı eşeliyorum ne zaman yalnız bir sokak görsem alıp eve getiriyorum mum diye parmaklarımı yakıyorum bir bir soruyorum: kim sevişir ölü bir kadın bedeniyle...bu gece serseri bir yağmurla ıslanıyor şehir sen bir yerde kanıyorsun ben bilmiyorum nereye gideceğimi bağırsam geceyi yırtacak sesim gözlerimde yorgunluktan uyuyakalan bir çocuk ağlayan gülümsemeler sarkıyor dudaklarımdanne de olsa yarı ölüyüz unutma ıslıkları acemi şarkılar söyleyen kent yorgunları özür dileyen sabahlar doğuruyor gece cebimde sapı kırık bir ayna tarağımda ağlaşan saç telleri bu yüzle hayata nasıl bakılır naciyekalbini nerede unuttuysan orda ara cevapları soruların olduğu yerdesen geçmişsen bu sokaktan hıçkırığı kaldırımların içlenmesi sokak lambalarının niye? yine peşinde gölgesiz adamlar yine koşar adım yine telaşlı ben elimde kırık bir makas geleceği biçiyorum kendime ne giysem biraz büyük ne giysem çekiyor üzerimdeinsanın hep döneceği yer pas tutmuş bir yalnızlık değil misen sesini güze sakla naciye yaprak kokusuyla sarılsın yaran belki de oturmalı kimsenin bilmediği üçüncü sınıf bir meyhanede bizi tehlikeli buluyorlar dilimizin altındaki gerçekler ve doğurmadığımız çocuklardan korkuyorlar naciyesuyun içinden geçiyorum susuz düşler sarıyor her yerimi hayatın alaylısıyız naciye diplomasız birer aşık hiç oynanmayacak bir oyunun provasındayız birazdan inecek hayatla aramıza perdesen ne yapsan biraz suçtur sonuçlar çıkarmaya geç kalırsın bahaneler senden önce davranır içinde el değmemiş yer kaldı mı verme onu kimseye aşklar ayrılıkların önsözü bu benim sonsözüm naciye
redwomanbe · · 3 beğeni · Ekşi Sözlük’te aç
