durum böyle, çalan şarkı bu. " ayten alpman - ben varım" ama asıl önemli olan kameranın…
durum böyle, çalan şarkı bu. " ayten alpman - ben varım"
ama asıl önemli olan kameranın arkasında değil, önünde olan. ben yani. bu şarkıyı dinleyip ağlayan ben. insan bu şarkıda niçin anlar? ne güzel söylüyor oysa " kalbin bomboş ümitler biterse ben varım" ağlatan bu hoş cümleler değil işte, acı olmayı bi an bile bırakmayan o gerçekler. asla birinin sana "ben varım." demeyeceğini bilmek. yanlış anlaşılmasın, biri bunu desin diye yaşadığım yok. ne zaman evde, evdekilerle problem yaşarsam ve ağlayacak kadar yanmışsa canım o zaman duymak isterim "ben varım." cümlesini. ama duymam, çünkü yok. olmaz da, olamaz da. bi insan daha ailesinde mutsuzsa ne kendini, ne bi başkasını gerçekten sevebilir. sevgi olmayan durumlarda da destek cümlelerini duymak imkansız. gerçi duymasam da olur, bilsem de yeterdi. yetmedi.
yanmışız ikimiz de uyandım ben uyan sen de sevgilim geç olmadan gel her şey bıraktığın yerde yeni izledim bu filmi, benim gibi geçmişte yaşayanlar için…
dün “anneye babaya yaşlandığında bakılmalı mı sorunsalı” başlığına yazmıştım, daha çok sitem dolu cümlelerdi.. vicdanlı oluşumdan da bahsetmiştim. sanki…
Anlık, Ekşi Sözlük’ün “anın fotoğrafı” başlığına eklenen fotoğrafları yeni, popüler ve rastgele akışlarda, Keşfet ızgarasında ve yazar galerilerinde gösterir. Fotoğraflar ve açıklamalar Ekşi Sözlük’ten gelir; tüm hakları sahiplerine aittir. Anlık bağımsız bir projedir, Ekşi Sözlük ile bağlantılı değildir.
