yine bir gün batımı, yine ben. bu defa kareme birkaç çocuk girdi onları izliyorum. film…
yine bir gün batımı, yine ben. bu defa kareme birkaç çocuk girdi onları izliyorum. film gibiler. masumlar.. özgürler. duyguları konusunda özgürler. en çok bu yanlarını kıskandım şu an.. çocukluğa dair. çocuk çünkü; mutludur, mutluyum der. üzgündür, üzgünüm der karnı acıkır, acıktım der, nerde olduğuna bakmaksızın.. biz büyüdükçe bu yönümüzü kaybediyoruz. yetişkinliğin kötü yanlarından. biraz da içinde olduğumuz toplumdan falan.. toplum kısmıyla ilgili bakış açımı şu an yazamayacağım uzar gider çünkü entry.. sanki yeterince uzun olmayacakmış gibi * ne diyodum. evet yetişkinlik. biz büyüdükçe hissettiklerimize kendimizi kapatır olduk. mutlu oluruz, aman kimse bilmesin nazar değer diye havai fişekler patlarken içimizde.. söylemeyiz kimseye.. mutsuz olur acıdan gebeririz sabah uyanıp yüzünde en pozitif gülümsemenle yola çıkar işe gidersin.. aman kimse bilmesin zayıf yanımı, içimdeki üzüntüyü dersin. yarın bi gün faydalanırlar dedikodu malzemesi yaparlar diye korkarsın. es kaza biri yanlışlıka 'bugün biraz durgun gibisin' dese.. yok makyajımı çok iyi yapamadım der geçersin. sadece hastayken (fiziksel olarak ) gizleyemeyiz. zaten onda da gizlemen için robot falan olman lazım. o kadar yabaniliğe de gerek yok.. biliyorum bunu; bize lazım olan tek şey yanında kendimizi olduğumuz gibi sunacağımız, rahat hissedeceğimiz rahat ortamlar ve insanlar.. tüm naturalliğimizle.. içindeki çocuğu gizlemeden gülmek isterken kahkahanın dibine vurup gülüp, ağlamak istediğinde ise gözyaşlarımızı dönüştürmeyen, onları kabul eden kişiler.. kabullenmek. esas olay bu zaten. kendinle ve çevreyle ilgili bunu algılayıp çözünce bişeyleri kabullenmek çok kolay oluyor. ben hep bu kısımda takılırdım. hiç aşamazdım. kabullenmek çok zorlardı. şimdi kabullenmeyi biliyorum; öğrendim nasıl olduysa. 30'larla beraber geldi bu.. herkesi her şeyi kabullenmeyi.. sıradaki level da sindirmekmiş. kabullendikten sonra bir de olayları sindirmeye çalıştığın bi evre var.. oraları öğreniyorum şimdi.. kabullenmekten daha kolay neyse ki bu level. zor olan oraydı. çünkü burda biliyosun çözümü zaman. kabullenme aşamalarındayken ben; zamanla bile geçmeyecek sanardım bazı anlar. şimdi şipşak! 5 dakikada kabullenilir, 3 dakikada sindirme aşamasına geçilir.. buraları da bi öğrenirsem sıradaki level'ın daha güzel olacağını düşünüyorum.. böyle böyle gün doğumu, gün batımı derken öğrendim. duygularımı anlatamam pek birilerine. mutluyken de mutsuzken de. bu yüzden çoğu zaman soğuk biri olarak tanınırım ilk aşamada. ama kimse bilmiyo ki.. ben de anlatıyorum.. neşeli bi gün doğumuna, hüzünlü bi gün batımına.. mis gibi kokan toprağa.. ayaklarımı ıslatan çimendeki yağmur damlalarına.. bi sokak hayvanına selam verirken alıyorum onun neşesini.. yaşadığım şehirler değişti. ama deniz kenarına olan tutkum değişmedi. kendimi bildim bileli su kenarı deniz göl.. ne varsa işte en yakınımda.. deniz kenarında öğrendim bir çok şeyi.. tüm fikirlerim duygularım güçlü yanlarım zayıf yanlarım.. yalnızlığa aşık bi tek başınalık edalarım.. bir yandan da köpek gibi korkuşum.. ben hepsini yaşamayı çok sevdiğimi fark ettim.. öğrenmeyi seviyorum.. zorlanıyorum, düşüyorum bazen dizlerim kanıyor ama.. kalkıp koşuyorum. en iyi bildiğim şeylerden biri koşmak çünkü. öğreniyorum.. eskiden hayata öfkeliydim çoğu zaman. şimdiyse ne öfkem kaldı ne kızgınlığım.. hafızam kötü anıları tutamıyor. yer kalmamış da olabilir. herkese her şeye dair yaşadığım her şeye dair sadece iyi anıları hatırlıyorum.. böyle daha huzurluyum. böyle canımın daha az acıdığını , hattta ve hatta daha mutlu olduğumu öğrendiğimden beri böyleyim. çünkü artık hayatın gelip başımı okşamasını bekleyen bi çocuk gibiyim.. barışmak istiyorum. ne kadar zamanımız kaldı bilmiyoruz ki.. biraz da tat almak istiyorum artık.. yeter artık midemin bulandığı stresli olduğum yıllar. biraz da temiz havayı almak istiyorum ciğerlerime.. artık tüm çabam bu yönde. umarım.. umarım başarabilirim. deniyorum ya.. bu da bişey.. önceleri denemiyordum bile. şimdi düşe kalka deniyorum. bir de bu yolu göreyim.. diğer türlüsünün ne kadar dibe gittiğini biliyorum çünkü.onu yaşamak istemiyorum.artık bundan eminim. 08.08.22.
justrunforever · · 3 beğeni · Ekşi Sözlük’te aç
